Hoe het begon
Als op weg het dal in voor het eerst de Pelmo opduikt, weet ik: ik ben thuis. En als ik terug ben in Trier, voelt het precies zo.
Ik ben geboren in Trier, in Duitsland. Toen ik zes was, wilde mijn moeder terug naar het dal waar haar ouders vandaan kwamen. We woonden in Dozza, ik ging vijf jaar naar de basisschool in Pieve en een jaar naar de Scuola Media in Forno. Daarna terug naar Trier, waar ik nog steeds woon. Daardoor heb ik twee moedertalen en twee thuizen, en ik zou geen van beide willen missen.
Als ik aan mijn jeugd in het dal denk, denk ik eerst aan het ijsstadion in Soccampo. De ijshockeytrainingen waren zwaar, soms echt zwaar, maar ik ging altijd met een goed gevoel naar huis. Ook in mijn vrije tijd was ik daar om te schaatsen. Dat het stadion nu eindelijk weer een dak krijgt, maakt me blijer dan ik kan zeggen.
IJs zit bij ons in de familie, al is het een andere soort. In 1937 openden mijn grootouders Giuseppe en Maddalena Calchera in Trier het Eiscafé Calchera, zoals zoveel families uit Zoldo die als ijsmakers naar het noorden trokken. Ik heb er vele jaren gewerkt. Zo was er midden in Trier altijd een stukje Zoldo.
Ik ben steeds weer naar het dal gegaan, en elke keer is het hetzelfde gevoel. Ik hou van de natuur, de mensen en de cultuur die hier nog echt geleefd wordt. Van beroep ben ik informaticus, en op een dag kwam het idee om mijn twee passies samen te brengen. Zo is zoldo.de ontstaan.
Hier schrijf ik over het dal zoals ik het ken: niet als een folder, maar als iemand die hier gewoond heeft en steeds terugkomt.
Heeft u een vraag, een tip voor mij of wilt u gewoon vertellen hoe u het in Zoldo vond? Schrijf me op kontakt (at) zoldo (punkt) de. Leuk om van u te horen. Ci vediamo in valle!